Hoe depressief ben jij eigenlijk over het milieu?

Felix & Sofie: dinsdag 15 november 2016

Vijf voor twaalf is het ondertussen niet meer. Dat was het vijftig jaar geleden. Inmiddels heeft de klok allang twaalf uur geslagen. Klokslag 'antropoceen' kun je met enige gevoel voor cryptisch cynisme zeggen. Het gevreesde ’point of no return’ ligt al achter ons. En de klok tikt rustig verder. Alle klimaatafspraken en zonnepanelen ten spijt, we staan aan de vooravond van een verzengende en overstroomde aarde vol dode zeeën en laaghangende gifwolken.

“We are completely trashing this place”, zei de Amerikaanse wetenschapper Guy McPherson. Je kunt hem moeilijk ongelijk geven. In het laatste ’Living Planet Report’ van het Wereld Natuur Fonds lees je dat sinds 1970 het aantal wilde dieren met 58 procent is afgenomen. Wachten we nog even vier jaar, wordt het zeventig procent. Het gaat hard. Complete ecosystemen moeten wijken voor onze landbouw, veeteelt en visserij. Waar wij dikker en dikker worden, dunt de biodiversiteit verder en verder uit.

Ook het klimaat stemt weinig hoopvol. Zelfs al zouden we nu stoppen met alle uitstoot van CO2, dan zou het klimaat nog steeds veertig jaar nodig hebben om weer op adem te komen. Maar natuurlijk stoppen we niet. Met een Prius en een keer minder vlees eten gaan we het niet redden. Bovendien hunkert de rest van de wereldbevolking naar diezelfde consumptieve leefstijl waar het allemaal mee is begonnen. Blijft het kwik stijgen, dan zullen ook de enorme hoeveelheden methaan vrijkomen die nu nog in het permafrost van Canada en Siberië bevroren liggen. Dan volgt een temperatuurstijging van tien graden! Deze 'methaanbom' zal meer dood en verderf zaaien dan een ordinaire atoombom durft te dromen.

Ondertussen lijken wij als verblinde konijnen verlamd in de koplampen van dit naderend onheil te staren. Murw van alle onheilstijdingen en cynisch over 'duurzaamheid', leven we liever door alsof het uiteindelijk allemaal wel meevalt en goed komt. Alleen dat komt het niet. Hoe moeten we de ’inconvenient truth’ aanvaarden dat het nooit meer goed komt en er niets aan te doen is? Daar gaan we het deze avond over hebben met Lisa Doeland en Pieter Lemmens, maar vooral met elkaar.

Programma:

20:00 – Inleiding
20:10 – Lezing Lisa Doeland
20:40 – Interview Pieter Lemmens en Lisa Doeland

21:00 – Pauze

21.15 – Vraag- en publieksgesprek Lisa Doeland en Pieter Lemmens
22.00 – Einde

Over de Sprekers:

Lisa Doeland heeft filosofie en literatuurwetenschap gestudeerd. Ze is als programmamaker filosofie werkzaam bij Radboud Reflects aan de Radboud Universiteit van Nijmegen. Op dit moment is ze bezig met een proefschrift over de mens en zijn afval.
Pieter Lemmens heeft biologie en filosofie gestudeerd. Hij is als techniekfilosoof verbonden aan het Institute for Science Innovation and Society van de Radboud Universtiteit. Hij is in 2008 gepromoveerd op het proefschrift 'Gedreven door techniek'. In 2014 verscheen 'Per toeval filosoferen', de vertaling van een verzameling uitgeschreven radiointerviews met de Franse filosoof Bernard Stiegler.

2142 / Laatst gewijzigd: 02-Nov-2016

Felix & Sofie

elke derde dinsdag van de maand

15 november 2016
Aanvang: 20.00 uur

Toegang: 5 euro (student/stadspas 4 euro).

Perdu, Kloveniersburgwal 86
Kloveniersburgwal 86
Amsterdam

Organisatie: Redactie Felix & Sofie

Voeg dit programma toe
aan je electronische agenda.